Świat według Ludwika. Zmiany opakowań Ludwika na przestrzeni lat.

„Ludwik” pojawił się na polskim rynku w połowie lat 60. XX wieku, a więc kilka lat po premierze płynów do mycia naczyń na rynku amerykańskim. Od samego początku producent, Grupa INCO S.A. (dawniej INCO-VERITAS), chciał połączyć uniwersalność „Ludwika” z jego atrakcyjną ceną. Dzięki swoim zaletom produkt szybko stał się liderem na rynku płynów do mycia naczyń, a dla każdego Polaka nazwa „Ludwik” była odtąd synonimem płynu do zmywania.

Ewa Szymańska-Zachara, Maria Krywult-Pawlik, Roman Bystrzycki

GRUPA INCO S.A.

Do sukcesu rynkowego „Ludwika” przyczyniło się wiele aspektów. Niewątpliwie jednym z nich jest jego opakowanie. Początkowo płyn oferowano w butelkach szklanych, stosunkowo łatwo dostępnych, lecz ciężkich i mało praktycznych. W związku z szybko rosnącym popytem oraz wymaganiami konsumentów, koniecznym stało się poszukiwanie opakowań bardziej nowoczesnych, lżejszych i wygodniejszych w użyciu. W okresie PRL zdobycie surowca do produkcji dużej liczby opakowań było trudnym zadaniem, gdyż polietylen (najbardziej popularne tworzywo,
z którego produkowano butelki) był reglamentowany, czyli praktycznie niedostępny. Grupa INCO znalazła jednak rozwiązanie polegające na skupowaniu zużytych worków po nawozach sztucznych, foliach ogrodniczych i przetwarzaniu ich na własnej linii do regranulacji. Dla ujednorodnienia wyglądu dodawano czarnozielony barwnik, i z tak otrzymanego regranulatu polietylenu produkowano butelki półlitrowe o wadze 40-45 gramów, początkowo na maszynach ręcznych, później − w połowie lat 70. − na wytłaczarkach polskiej produkcji, wyposażonych w specjalne przystawki zwane popularnie „Maciusiami”. Tym samym producent „Ludwika” stał się jednym
z pionierów recyklingu w Polsce. Na krajowym konkursie opakowań w roku 1979 firma otrzymała nagrodę „Złoty Kasztan” za serię ciemnozielonych butelek (stosowanych nie tylko do płynu do mycia naczyń). Produkcja butelek z regranulowanego polietylenu została zakończona w 1992 roku.

Butelka na diecie

Zmiany, które miały miejsce w Polsce w okresie transformacji rynkowej oraz wejście na polski rynek konkurencji, oferującej dobre produkty w estetycznych opakowaniach, wymusiły także modyfikację opakowania „Ludwika”. Ciemnozielone półlitrowe butelki, już „odchudzone” (ważyły ok. 30 gramów), opatrzone białym nadrukiem z farb rozpuszczalnikowych lub prostą etykietą papierową, były sukcesywnie zastępowane nowymi wzorami. Do ich produkcji stosowano, wtedy już łatwo dostępny, oryginalny polietylen. Butelki wytwarzano z mieszaniny polietylenu niskiej (LD) i wysokiej (HD) gęstości. W 1993 roku płyn rozlewano do białych butelek o pojemnościach 0,5 litra i 1 litr, opatrzonych lakierowaną papierową etykietą. W trosce o środowisko oraz o większą estetykę produktu wycofano z produkcji długo schnące farby rozpuszczalnikowe.

Jedną z przełomowych dat w produkcji opakowania „Ludwika” był koniec 1994 roku, kiedy Grupa INCO rozpoczęła wytwarzanie butelek na nowoczesnych wysokowydajnych wytłaczarkach automatycznych włoskiej produkcji, przeznaczonych do przetwórstwa polietylenu wysokiej gęstości. Maszyny te umożliwiały produkcję dobrej jakości butelek, o korzystnym stosunku gramatury, a co za tym idzie – ceny opakowania, do oczekiwanych własności użytkowych. Gdy w sklepach pojawiły się atrakcyjne produkty zachodnich marek, postanowiono dokonać kolejnych zmian w wizerunku „Ludwika”. Wobec znaczącego rozwoju asortymentowego podjęto decyzję o wprowadzeniu ujednoliconej rodziny opakowań ze wzbogaconą szatą graficzną. Nowe wzornictwo, cechy konstrukcyjne opakowania (mniejsza grubość ścianek przy zachowaniu dobrej wytrzymałości), a także możliwość płynnego sterowania parametrami wytłaczania pozwoliły na dalszą optymalizację wagi opakowania. Najbardziej popularna butelka, o pojemności 0,5 litra, ważyła już tylko 28,5 gramów, natomiast o pojemności 1 litr – 50 gramów. W połowie lat 90. wszystkie butelki „Ludwika” posiadały wielokolorowy nadruk wykonywany na nowoczesnych sitodrukarkach produkcji francuskiej. Stosowane były farby polimerowe utwardzane promieniami UV. Ten sposób znakowania opakowań, oprócz podniesienia poziomu technologicznego, miał również na celu odróżnienie produktu od coraz częściej pojawiających się na rynku wyrobów podrabiających popularny płyn. Dodatkowo sam proces był ekologiczny, bowiem farby te nie emitowały rozpuszczalników do środowiska.

Historia zatacza koło

W 2004 roku opakowanie zostało po raz kolejny odmłodzone, zmienił się kształt butelki oraz grafika nadruku. Ostatnia zmiana wizerunku „Ludwika” nastąpiła w 2009 roku. Butelki, znów
o nieco zmienionym kształcie, pozostają nadal białe, lecz zamiast znakowania farbami UV, wszystkie opakowania są etykietowane folią z wielobarwnym nadrukiem. Butelka o pojemności 0,5 litra waży 25 gramów, a litrowa – tylko 45 gramów, czyli tyle, co półlitrowa butelka z ciemnozielonego regranulatu z początku produkcji „Ludwika”.

„Grupa INCO stale dokłada wszelkich starań, aby opakowanie było możliwie jak najlżejsze przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich potrzebnych funkcji użytkowych. Takie działania służą minimalizowaniu odpadów, co jest zgodne z dyrektywą dotyczącą działań w kierunku wprowadzania na rynek produktów w coraz bardziej ekonomicznych opakowaniach” – powiedział Wojciech Garbacik, dyrektor zakładu produkcyjnego w Koniecpolu. Białe butelki „Ludwika” posiadają funkcjonalne nakrętki typu pull-push, ułatwiające dozowanie płynu, a ich kolory nawiązują do oferowanych wariantów zapachowych. Mimo, że Grupa INCO jest obecna
na rynku od ponad 60 lat, to nowoczesność jest jednym z głównych priorytetów w rozwoju firmy. Przekłada się to nie tylko na skład jakościowy płynów do czyszczenia, ale także na atrakcyjne wzornictwo oraz estetykę produktów firmy. Pozycja branżowa „Ludwika” jest najlepszym dowodem
na słuszność prowadzonej polityki zakładającej troskę o każdy detal.

FOTO: Ludwik butelki 1964-2012

Tak zmieniało się opakowanie „Ludwika” od 1964 roku.