Borderline i E211

Osobowością naszych czasów staje się „narcystyczny borderline” – czytam w „Wysokich obcasach extra” – na zewnątrz okaz sukcesu i samozadowolenia, lecz wewnątrz bardzo niepewny siebie. Ciągle staje do niekończących się wyścigów, żeby upewnić się co do swojej wartości. Musi być kimś w oczach innych, bo we własnych jest wart bardzo mało. Musi być w czymś naj. Na przykład – mieć najlepszego terapeutę”. Borderline – szukam dalej w internecie – to osobowość chwiejna, którą charakteryzują wahania nastroju, napady intensywnego gniewu, niestabilny obraz siebie i naznaczone silnymi emocjami związki interpersonalne, silny lęk przed odrzuceniem i gorączkowe wysiłki mające na celu jego uniknięcie, działania autoagresywne oraz chroniczne uczucie pustki (braku sensu w życiu). Do tego ogromna presja na sukces. Takie jest również dzisiejsze opakowanie! Na zewnątrz okaz sukcesu (błyszczące bądź matowe, bio-modne, złocone, tłoczone, bogate), lecz wewnątrz bardzo niepewne siebie. Niepewne co do swojej nie tyle wartości co zawartości. Bo co z tego, że jest biodegradowalne, kompostowalne, że ma najlepsze farby i podłoże jeśli w środku są same konserwanty, sztuczne barwniki i wszelkie E? Co z tego, że stoi za nim cała armia robotów ważących i pakujących, że chronione jest przez najlepsze detektory metalu i wykrywacze innych zanieczyszczeń; że dla niego budowane są nowe fabryki na całym świecie, a projektanci wręcz prześcigają się w tworzeniu jego aktów? Co z tego, że podlega rygorystycznym przepisom i karom – i to zarówno przed, jak i po narodzinach? Co z tego jeśli to, czemu tak naprawdę ma służyć i co jest sensem jego życia, nie jest w stanie dotrzymać mu kroku? Mówiąc dobitniej – nie jest jego warte... Nie dziwi zatem, że ma silny lęk przed odrzuceniem i wahania nastroju. A owo wspomniane wcześniej uczucie pustki, w dosłownym tego słowa znaczeniu, może wynikać choćby z dysproporcji ilości zawartego w nim produktu do jego (opakowania) wielkości. A przecież musi być naj! Na przykład – mieć (chronić, transportować, eksponować, sprzedawać) najlepszą żywność. Bo fakt, że ktoś kupi je raz, nie jest żadną sztuką, ale jeśli wybierze po raz drugi i trzeci – to dla niego najlepsza terapia. Przyjemniej lektury wrześniowego wydania PACKAGING POLSKA, w którym z racji targów Pakfood oraz Polagra w dużej mierze poruszamy się właśnie w tematyce opakowań do żywności. Oby były nawzajem siebie warte.

Monika Mikołajczak

Redaktor Naczelny